अब्रहम लिंकंचे हेडमास्तरास पत्र....!

अमृतकण...!

अब्रहम लिंकंचे हेडमास्तरास पत्र....!

प्रिय गुरूजी,
सगळीच माणसे न्यायप्रिय नसतात .... नसतात सगळीच सत्यानिस्ट , हे शिकेलच माझा मुलगा कधी ना कधी ! मात्र त्याला हे देखिल शिकवा - जगात प्रत्येक बदमाशागानिक असतो एक साधुचरित पुरुषोत्तमही !! स्वार्थी राजकारणी असतात जगात तसे असतात अवघ आयुष्य समर्पित करणारे नेतेही. असतात टपलेले वैरी तसे जपनारे मित्रही ....!

मला माहित आहे -- सगल्या गोष्टी झटपट नही शिकवता येत , तरी जमल तर त्याच्या मनावर ठसवा घाम गाळून कमावलेला एकच छदाम आयत्या मिळालेल्या घबागापेक्षा मौल्यवान आहे . हार कशी स्विकरयाची हे त्याला शिकवा आणि शिकवा विजयाचा आनंद संयमान घ्यायला... तुमच्यात शक्ति असेल तर त्याला द्वेष-मत्सरापसून दूर रहायला शिकवा आणि शिकवा त्याला आपला हर्ष संयमान व्यक्त करायला !

गुंडाना भीत जाऊ नकोस म्हणावस , त्याना नमवण सगळ्यात सोप असत ! जमेल तेवढ दाखवित चला त्याला ग्रंथाभंदाराच अद्भुत वैभव मात्र त्याच बरोबर मिळू दे त्याच्या मनाला निवंतापना - सुष्टिच शाश्वत सौंदर्य अनुभवायला!! पाहू दे त्याला पक्षांची आसमान भरारी ... सोनेरी उन्हात भिरभिरणारे भ्रमर आणि हिरव्यागार डोंगरउतारावर डुलणारी चिमुकली फूलं !

शाळेत त्याला हा धडा मिळू दे की , फसवून मिळालेल्या यशापक्षा सरळ आलेल अपयश श्रेयस्कर आहे. कल्पना , आपले विचार यावर दृढ़ विश्वास ठेवायला हवा त्यान. बेहतर आहे सर्वानी आपल्याला चुक ठरवले तरी !
त्याला सांगा -- त्यान भल्यांशी भाल्यान वागाव आणि टग्याना अद्दल घडवावी. माझ्या मुलाला हे पटवता आले तर बघा -- जिकडे सरसी तिकडे धावत सूटणारया भाऊ गर्दित सामिल न होण्याची ताकद त्यान कमावायाला हवी।

पुढे हे ही सांगा त्याला -- ऐकव जनाच अगदी सर्वांच ... पण गाळूण घ्याव ते सत्याच्या गाळनीतुन आणि फोलपट टाकुन निखळ सत्य तेवढ स्विकारव!!! जमाल तर त्याच्या मनावर बिम्बवा -- हसत रहाव मनातल दुख दाबुन आणि म्हनाव त्याला, आसू धाळायची लाज नको वाटू देउस. त्याला शिकवा - तूच्छतावाढ्या तूच्छ मानायला अन चाटूगिरीपासून सावध राहायला.

त्याला पुरेपुर समजवा की करावी कमाल कमाई त्याने ताकद आणि अक्कल विकून ... पण कधीही विक्रय करू नये हृदयाचा आणि आत्म्याचा ...! धिक्कार करनार्यांच्या झुंडी आल्या तर काना डॉळा करायला शिकवा त्याला , आणि ठसवा त्याच्यासाठी पाय रोखून लढत रहा ...!

त्याला मामतेने वागवा , लड़ावून ठेऊ नका ! आगीत तावुन सलाखुन निघाल्याशिवाय लोखंडाचे पोलाद होत नसते . त्याच्या अंगी बाणवा अधीर व्ह्यवयच धैर्य... अन धरला पाहिजे धीर त्यान जर गजवायाच असेल शौर्य !

आणखी एक सांगत रहा त्याला -- आपला ढृढ़ विश्वास पाहिजे आपल्यावर, तरच जडेल उदात्त श्रधा मानवजातीवर !

माफ करा गुरूजी मी फार बोलतो आहे ... खुप काही मागतो आहे ....!